Het voelt als de dag van gisteren. De dag dat Matteo zo onverwacht en veel te vroeg op 30 weken de wereld in kwam. Omwille van mijn placenta die gescheurd is. Na een heftige bevalling kreeg hij een apgarscore (score eerste indruk algemene toestand baby) van 8 op 10. Quasi perfect. We zijn dolgelukkig! Ondanks het verschrikkelijk slechte gevoel dat we bij de bevalling hadden, blijkt ons kind gezond te zijn!

Natuurlijk zijn de eerste uren en dagen kritiek als je kindje 10 weken te vroeg geboren wordt, maar hij had een goede start gemaakt en werd overgebracht naar de Nicu! Hij ademde zelfstandig en deed het super goed, ondanks dat hij maar 30 weken was.

Bij een standaard routine deden ze wekelijks echo’s van de hersentjes. Hier kregen we, tussen alle piepende alarmen en ouders die bij hun kindje langs de couveuse zaten rondom ons, het nieuws dat de dokters iets gezien hadden wat niet normaal leek. 

Een hersenbloeding, vocht of schade was op die jonge leeftijd nog moeilijk te onderscheiden. We moesten dus nog weken wachten vooraleer we een MRI van de schedel konden laten maken.

Een aantal weken later kregen we het verschrikkelijke nieuws dat Matteo meerdere bloedingen had doorgemaakt, alsook blijvende hersenschade had opgelopen. Hoe of waarom? Daar is tot op heden nog altijd geen antwoord op. Genetisch onderzoek toont geen afwijkingen, hij heeft geen zuurstof tekort gehad tijdens de keizersnede. De echte reden die alle dokters ons geven: jullie hebben gewoon dikke pech gehad.